Billycoy’s Blasted Brain Blogs

Nangyari na naman ang nakakahilakbot na eksena sa buhay ko. Noong college, naakit sa akin ang diwatang bading ng Luneta, 2 years ago hetong desperada ng Makati tapos ngayon meron na naman. Heto pa ang nakakatakot, resident pa yata siya sa building ng office namin.

Lunchbreak nu’n, kaya bumaba ako sa lobby para bumili ng isang payak na lunch sa 7-11. Dahil matagal pa ang elevator sa commercial area ng building, minabuti kong pumunta na lang sa residential area para mag-elevator. At dahil suot ko ang aking bagung-bagong pulang espadrilles, kuntodo ang confidence ko at maya’t maya ay tinitingnan ko talaga ang sapatos ko. May isang lalaki nga din ang napatingin sa mga sapatos ko, sa isip-isip ko “Ang ganda ng espadrilles ko ‘no? Meron ka ba n’yan? WALA! WALA! MUHAHAHA!”

PhP 650 espadrilles, Sueño de Espadrilles, 4th Floor of The Podium

Dumating na ang elevator at dahil marami-rami ang sasakay, doon ako sa may corner nagsumiksik. At dahil sa sulok ako nakapwesto, nakaharap ako sideways. Pumuwesto sa tabi ko yung lalaking tumitingin sa gwapong-gwapong espadrilles ko. Mukha naman siyang normal na pasahero ng elevator kaya dedma lang. Nanalamin na lang ako gaya ng palagian kong ginagawa kapag nasa sulok ako ng elevator.

Napuna kong tumitingin pa rin yung lalake sa sapatos, gusto ko na talagang sabihin “Ganda ‘no? Kaso mukhang hindi bagay sa’yo eh.” Nanghilakbot ako nu’ng napansin kong gumagapang ang mga mata niya mula sa sapatos paakyat sa katwan ko hanggang sa mukha ko lalo’t isang yapak lang ang layo niya sa akin. Pagtingin niya sa mata ko, kakaiba ang tingin niya. Parang hinuhubaran niya ako sa mga titig niya. Stressed pa naman ako sa trabaho heto pa ang makakasabay ko sa elevator.

Kaya nagwala ako sa elevator. Hinawakan ko siya sa ulo at hinampas ang mukha niya sa salamin. Pinilipit ko ang leeg niya na mala-Steven Seagal at sinaksak ko siya ng ilang beses gamit ng plastic fork na binigay sa 7-11. Dumanak ang dugo sa loob ng elevator at nagtitilian ang ibang pasahero. Ako naman, isang lunatic na humahalakhak na may mantsa ng dugo sa mukha.

Pero hindi ko ginawa yun. Nagpigil ako. Ayokong mamantsahan ang espadrilles ko. Hindi pa naman pwedeng labhan ‘to gaya ng ibang sapatos.

Nagkamali ako sa kanya. Akala ko boobs ang hanap niya, patutuy pala ang gusto niya. Akala ko sapatos ko lang ang kursunada niya, katawan ko rin pala. Akala ko gusto niya lang akong gulpihin, higupin ang lakas ko pala ang nais niya. Humarap na lang ako sa pintuan ng elevator at hinayaan ko na lang na pagnasaan niya ako sa kanyang isip kahit na nakakadama ako ng galit, takot, hilakbot at pandidiri sa ginagawa niya. Buti na nga lang, dumating na ako sa floor ng office namin kaya bumaba na ako. Dun lang ako medyo nakahinga ng maluwag.

Bakit ba ang lakas ng alindog ko sa mga ganitong nilalang? Kaya nga ako tumakas sa asylum para maiwasan sila, pero bakit sinusundan pa rin nila ako? At isa pang masakit dun… HINDI KO SIYA NASINGIL.

Like

Unlike

Mahigit isang buwan mula ngayon ay lilipat na kami sa wonderful world of San Pedro, Laguna. Tatawirin namin ang ilang ilog at tatahakin ang isang mahabang landas patungo sa bago naming tirahan.

Well, hindi naman ganun kalayo talaga ang San Pedro. Matinding pakikipagsapalaran lang naman sa traffic ng SLEX ang sasagupain ko araw-araw kung du’n ako manunuluyan. Kaya naman, I decided na mangupahan na lang dito pa rin sa Pasay (or Makati) para malapit pa rin ako sa office. Kung magmumula pa kasi ako sa San Pedro, baka after lunch na ako makarating sa office dahil sa tindi ng lintik na traffic at kabagalan ng morning rituals ko.

At dahil decided na nga akong mangupahan na lang at mapalayo sa mga parents ko during workweek, heto ako ngayon nagmo-moment sa harap ng computer. Sa loob ng 26 years at bilang solong heredero ng aking mga magulang, ngayon pa lang ako mapapalayo ng tuluyan sa kanila. Kahit gaano pala kagusto ng isang anak na maging independent, hindi rin pala ganun kadali ang mapalayo sa magulang.

Marami din akong mami-miss na mga gawain. Mami-miss ko kapag darating ako ng bahay magtatanong kagad ako kay mommy ng “Mi, ano’ng ulam?”  Mami-miss ko ang kakulitan ng tatay ko kapag medyo napaparami ng inom ng beer pati yung hindi niya pagkabisado sa mga artista. Hahanapin ko rin yung pagbati sa akin nina Olympus at Leica kapag dumadating ako. And the list goes on…

Mahirap yata talaga ang maging independent sa umpisa. Pero kakayanin ko ‘to. Mararanasan ko na rin ang matulog ng hubo’t hubad at walang pupuna kung may mga tyanak sa pader sa kwarto ko.

Sa mga namumuhay mag-isa at malayo sa mga piling nila, tips naman dyan?

1 person likes this post.

Unlike

Busy ang weekend ko. Pagkatapos ng matinding sagupaan sa trabaho nu’ng Friday, nakipagbakbakan naman ako sa mga sunud-sunod na happenings. In fact, dalawang araw akong walang tulog. Dinaan ko na lang sa energy drink saka kape para whole day pa rin akong maligalig.

Pagkatapos ng matinding digmaan sa mga workloads ko nu’ng Biyernes, umuwi na muna ako ng bahay para maligo ng bonggang-bongga. Gumamit ako ng diamond granules para ipanghilod ko at nagsabon ng limang kilong safeguard dahil expected ko ngang wala ng liguan kinabukasan. Nag-toothbrush na nga rin ako ng todo-todo at nagmumog ng clorox. After kong mag-freshen up, nakipag-dinner muna ako sa mga relatives kong balikbayan. Pagkatapos, dumiretso na ako sa meeting place namin dahil maaga kaming aalis papuntang Clark. When I say maaga, talagang maaga. Mga 2am lang naman ng Saturday kami lumuwas sa Maynila.

HOT AIR BALLOON FIESTA 2010

Sa Hot Air Balloon Fiesta sa Clark, oh my gulay! Akala namin, kami-kami lang ang pupunta. Nagkalat ang iba’t ibang nilalang dun. Napatunayan ko ngang mahirap ang mga Pilipino, halos lahat ng nandun may DSLR cameras. Naghuhumindig pa ang mga lente nila. Nagmistulang supot na patutuy nga ang kit lens ni Penelope sa mga lente nila. Pero gaya ng prinsipyo sa sex; wala yan sa size, nasa performance yan.

Nitong uwian na, sumabak na kami sa matinding laban ng buhay; ang makahanap ng masasakyan. Dahil wala kaming dalang sasakyan that day at hindi naman walking distance ang Metro Manila from Clark, naki-join kami sa sandamakmak na commuters. Balyahan kung balyahan, wala na ngang pakialamanan kung magkakapalit pa kami ng mga mukha at amoy para lang makakuha ng masasakyan.

Ligtas naman kaming nakauwi. Hindi naman hinimatay ang mga kasamahan ko saka yung bus driver kahit pa 28 hours na akong walang ligo at toothbrush. Dama ko na ngang may nabubuong ecosystem sa balat ko nu’ng gabing yun. Pero kahit gumagapang na ako papasok ng bahay dahil sa pagod at antok, pinilit ko pa ring maligo. Dumidikit na kasi yung singit ko sa brip ko. Saka baka magulat na lang ako ng rainforest sa katawan ko paggising kung hindi ako maliligo.

PYROMUSICAL/CHINESE NEW YEAR/VALENTINE’S DAY

Nag-family date na lang kami para manood ng Pyromusical at magdinner na rin sa MoA. Dapit-hapon na nga kami nakaalis ng bahay. As usual, kapag may ganito kalaking event sa Mall of Asia matinding kalaban ang traffic. Kung nasa sa amin nga lang siguro ang susi ng mall na ‘to, baka kami na ang nagbukas para nakaiwas pa kami sa traffic.

Sa gold area kami nakapwesto kaya hindi naman ganun kadami ang mga nilalang na nandun. At dahil valentimes nga, dinumog ng mga mag-juwawhoopers ang seafront ng MoA. Kung wala sa mga kainan, nandun sila sa seawall at nilalanghap ang napakasariwang amoy ng Manila Bay.

Naka-survive naman kami sa pag-uwi kasi hindi naman kami nakipagsabayan sa mga nanood at mga nag-date na atat na atat ng pumopoy. Nag-chill muna kami ng parents ko sa parking lot habang hinihintay na lumuwag ang traffic.

——————————–

At dahil sa mga naranasan kong yan, heto ang ilang survival guide kapag pupunta sa mga malalaking kaguluhan at event:

1. Kung may matatambayang malapit sa lugar, pumunta na lang dun ng mas maaga para hindi ma-hassle sa traffic.
2. Magbaon ng entertainment para hindi mainip; iPod, PSP, laptop, porn o agogo dancer
3. Kung gustong makauwi ng maaga at magco-commute lang, huwag ng tapusin ang programa.
4. Kung tatapusin naman at makikipagsabayan sa madla, magsuot ng protective gear para handa na sa pakikipagbalyahan.
5. Kung may sasakyan naman at hindi nagmamadali, huwag na huwag makikipagsabayan sa mga nag-uuwian. Hindi na maiipit sa traffic, tipid pa sa gas.

Hayan ang survival guide. Pero kung gustong ma-experience ang mga ganyan, madali lang naman yan suwayin.

1 person likes this post.

Unlike