Billycoy’s Blasted Brain Blogs

Kung bakit Rihanna? Huwag niyo ng tanungin baka tawagin niyo pa akong racist.

Iyan ang aking bagong darling na si Rihanna, HP Mini 110. Hindi ko siya binili. Hindi rin siya hulog ng langit. Kung hulog man ng langit yan malamang nawasak na siya dahil sa tindi ng impact ng pagbagsak sa lupa. Si Rihanna ay ang aking namuong imahinasyon, pagnanasa at mga molecules na nagsama-sama at nabuong netbook sa aking harapan… Pero, ang totoo nyan, napanalunan ko si Rihanna sa raffle ng fastest growing number 3 TV network, ang TV5.

Siguro alam mo naman kung paano nagsimula ang week ko. Kasumpa-sumpa ang mga araw ko, kulang na nga lang maghubad ako ng damit, tumuntong sa aking desk at sumayaw sa saliw ng Careless Whisper dito sa office dahil sa galit ko sa mga umaga ko. Nagbago ang lahat nu’ng na-invite ako ni Myk sa launching ng late night shows nila sa Mag:Net High Street.

Wala akong swerte sa mga raffles sa totoo lang. Kung manalo man ako, usually mga payong lang, mugs at isang kahon ng mabibigat na ceramic plates na kailangan ko pang iuwi sa bahay. Minor prizes lang. Kahit nga sa lotto at mga sugal, hindi ako nananalo – baka dahil sinusumpa ko ang mga numbers. Anything na game of chance, walang nangyayari sa akin. Hanggang nitong Tuesday night.

Nang sinabi sa akin ni Myk na kasama sa raffle prize ang HP Mini 110, nagsimula na akong pagnasaan ito sa aking isipan. Ni-rape ko na sa aking imahinasyon ang HP Mini at pinaglawayan ko na ng husto habang nasa program proper at tinatawag na isa-isa ang mga winners ng ibang raffle prizes. Bagamat pinagsasamantalahan ko na siya sa aking isipan, sa other side naman ng aking utak na nasa aking bayag, alam kong hindi ko iyon mapapanalunan. Hanggang sa matawag ang aking pangalan.

Hindi ko malaman ang aking reaction. Gusto kong mag-eggroll papunta sa stage para kunin ang aking premyo. Gusto ko ring magpakawala ng mga luha at paypayan ng kamay ang aking mata na parang nanalo sa patimpalak ng Binibining Bagoong. Gusto ko ring baligtarin ang mga lamesa ng Mag:Net habang sinasambit paulit-ulit “SO WHO’S THE MAN NOW?!” with an angas gesture. Hindi ko yan nagawa, sa halip ngumiti na lang ako. Yung ngiti na pumapalupot sa aking mukha sa labis na kaligayahan. Ngiti ng isang lalaki na nakaranas ng first time sex.

Lubos akong nagpapasalamat sa TV5 sa HP Mini 110 ko ngayon na pinangalanan kong Rihanna. Hindi man lahat ng Pinoy mabibigyan nila ng HP Mini o ng Teppanyaki griller, kaya naman nila kayong bigyan ng bagong kasiyahan kahit umabot pa ng hatinggabi. I-shake niyo na ang TV niyo sa bagong Late Night TV habits.

Panoorin ang UrbanTribe, How ‘Bout My Place, Promdi Chef, Stoplight TV, MOG TV, Insomnia at Jojo A. All the Way.

Ayos ba ang segue?

——-

Hindi pa ako tapos.

After ng event, sumakay na ako ng taxi para umuwi at kalikutin ko na si Rihanna. Hindi pa man din kami nakakalayo, napansin ko ang isang motor na papunta sa aming direksyon. Hindi siya tumitigil hanggang sa… BLAM! Bumangga na siya sa pintuan ng kinauupuan ko sa taxi. Nagflashback na nga ang buhay ko. Hindi naman nabasag ang salamin at minor damage lang naman sa taxi. Pero napansin ko yung biker, hilahod at walang malay sa kalsada. May droplets pa ng dugo akong nakita na mala-regla. “Buhay pa ba si kuya?”, “Ok lang ba siya?”, “Hihingi ba ako ng saklolo?”, “Magdi-dinner pa ba ulit ako sa bahay?”, “Anong sked ng HBO tonight?” yan ang mga nasa isip ko habang sinisilip ko sa bintana na nakahandusay sa kalsada ang biker. Maya-maya nagising na yung nagmo-motor kaya gumulong akong umeskapo nang may ibang taxi na dumaan. Hindi ko na alam kung anong nangyari pa sa kanila kasi excited na akong kalikutin si Rihanna.

I’ve learned my lesson. Hindi pala sumasabog ang sasakyan kapag nabangga ng motor.

Like

Unlike