Moving to San Peydrow

Starting April 4, officially magiging slightly geographically undesirable na ako. Slightly, kasi plano kong mangupahan pa rin dito sa Metro Manila at uwian na lang ako sa San Peydrow every weekends. Hindi ko talaga kakayanin ang uwian on daily basis dahil sa mga sumusunod na kadahilanan:

• Work. Nagtatrabaho ako somewhere in Makati. Ngayon pa nga lang na malapit na ako sa work ay nale-late pa ako ng pasok, ano pa kaya kung nandun na ako sa Laguna. 8:30am ang pasok ko, baka dumating na ako ng uwian dahil sa kakuparan at pagkadami-dami kong ritual bago pumasok. Nag-aalay kasi ako ng dugo ng birheng baka sa altar ni Dakilang Juday every morning para kuminis ang malasutla kong kutis.
• Overtime. Kawawa naman ang musmos kong katawan kung uuwi pa ako pagkatapos ng matinding bugbugan sa trabaho. Ikamamatay ko yata ang less than 5 hours na tulog. Ayokong magmukhang tuyot at magmukhang nagahasa ng labintatlong elepante. Gusto ko pang humaba ang etits… este buhay ko.
• Traffic. Sa kasalukuyan, hindi pa tuluyang ayos ang skyway kaya malamang matinding pagdurusa ang dadanasin ko sa traffic ng South Luzon Expressway during rush hours. Ganun din sa Susana Heights. Instead na mukha akong sariwang bangus kapag papasok, baka magmukhang smoked fish pag dumating na ako sa office.
• Gastos. Bagamat sagana kami sa kayamanan, hindi naman yata makatarungan na gumastos ako sa pamasahe pero at the end the day ay wasted pa rin ako. Kaya mas mabuting gumastos na lang ako sa pag-rent ng room.
• Nightlife. Although, non-existent ang nightlife ko gusto ko pa rin namang magmukhang mahaba pa rin ang etits… este gabi ko. Marami pa rin akong gustong gawin kahit gabi na, gaya ng magliliwaliw sa mall, manood ng sine at paminsan-minsang social life. Saka paano na lang career ko sa pagsho-sholbam. Hindi naman yata pwedeng mag-sholbam ako during lunchbreak.
• Jebs. Paano na lang kung biglang sumpungin ang tiyan ko? O kaya atakihin ako ng LBM sa byahe? Kawawa naman ang kahihiyan ko – kung meron man – at lalong-lalo na ang mga pasahero ng aircon bus di ba? Hindi ko naman yata kayang magpakabayani at singhutin lahat ng baho ng kulob na tae ko sa byahe. More or less than 1 hour na pagdurusa yun para sa lahat kung sakali.

May nakita na rin naman akong mga room na pwede kong tuluyan. Kung papalarin nga, baka maging housemate pa kami ni Poyt. Pero kung wala, ano ba namang piliin ko ang isang humble life at mamuhay sa nomad lifestyle. Papayagan niyo naman siguro akong patuluyin sa mga tahanan niyo at makiligo sa banyo niyo di ba? Don’t worry, di ko lalagyan ng kaong ang mga tiles at sahig ng inyong banyo.

Medyo nakaka-stress nga ang paglilipat ng bahay. Ang pag-eempake, gastos at kung anu-ano pa. Nakakalungkot din kasi dahil marami kaming mami-miss sa iiwanan naming lugar. Masyado kasing puno ng pagmamahalan at prosperity ang lugar na lilipatan namin, hindi kagaya dito sa Pasay na puno ng kahalayan, kagaguhan at kaguluhan. Pero it’s for our own good naman kaya masaya na rin ako.

Punong-puno ng love and prosperity ang lilipatan namin

—————————

Nalungkot ako kasi nawalay na sa amin si Cilantro, yung isa sa aming herbal puppies. Ipinamigay na namin siya. Hindi naman talaga siya ang dapat na ipapamigay namin, kaso napilitan kaming siya ang ibigay kasi siya lang ang pinakamailap sa natitirang tatlong herbal puppies. Ang mas nakakalungkot pa dun, nu’ng last day niya sa amin at kasama namin siya nang pumunta kami sa bahay na lilipatan namin doon pa siya naging maamo at malambing sa amin. Nagtatae pa nga siya nu’ng araw na yun, kayo halos malusaw ang lungs ko sa sasakyan nung jumebs siya habang nasa byahe kami. Nakaka-miss tuloy siya.

Natutunaw talaga ang puso ko kapag nakikita ko ang picture nito ni Cilantro

Ang masakit pa dun, wala pa ring permanenteng tirahan si Cilantro dahil ang balita ko ay pinagpapasa-pasahan daw siya sa iba’t ibang amo. Sana ibalik na lang siya sa amin kung hindi lang din pala sila interesadong alagaan siya. Magagamot pa naman ang diarrhea niya eh.

3 people like this post.

Like

Unlike

Close Encounters of the Third Kind (?)… Episode 3

Nangyari na naman ang nakakahilakbot na eksena sa buhay ko. Noong college, naakit sa akin ang diwatang bading ng Luneta, 2 years ago hetong desperada ng Makati tapos ngayon meron na naman. Heto pa ang nakakatakot, resident pa yata siya sa building ng office namin.

Lunchbreak nu’n, kaya bumaba ako sa lobby para bumili ng isang payak na lunch sa 7-11. Dahil matagal pa ang elevator sa commercial area ng building, minabuti kong pumunta na lang sa residential area para mag-elevator. At dahil suot ko ang aking bagung-bagong pulang espadrilles, kuntodo ang confidence ko at maya’t maya ay tinitingnan ko talaga ang sapatos ko. May isang lalaki nga din ang napatingin sa mga sapatos ko, sa isip-isip ko “Ang ganda ng espadrilles ko ‘no? Meron ka ba n’yan? WALA! WALA! MUHAHAHA!”

PhP 650 espadrilles, Sueño de Espadrilles, 4th Floor of The Podium

Dumating na ang elevator at dahil marami-rami ang sasakay, doon ako sa may corner nagsumiksik. At dahil sa sulok ako nakapwesto, nakaharap ako sideways. Pumuwesto sa tabi ko yung lalaking tumitingin sa gwapong-gwapong espadrilles ko. Mukha naman siyang normal na pasahero ng elevator kaya dedma lang. Nanalamin na lang ako gaya ng palagian kong ginagawa kapag nasa sulok ako ng elevator.

Napuna kong tumitingin pa rin yung lalake sa sapatos, gusto ko na talagang sabihin “Ganda ‘no? Kaso mukhang hindi bagay sa’yo eh.” Nanghilakbot ako nu’ng napansin kong gumagapang ang mga mata niya mula sa sapatos paakyat sa katwan ko hanggang sa mukha ko lalo’t isang yapak lang ang layo niya sa akin. Pagtingin niya sa mata ko, kakaiba ang tingin niya. Parang hinuhubaran niya ako sa mga titig niya. Stressed pa naman ako sa trabaho heto pa ang makakasabay ko sa elevator.

Kaya nagwala ako sa elevator. Hinawakan ko siya sa ulo at hinampas ang mukha niya sa salamin. Pinilipit ko ang leeg niya na mala-Steven Seagal at sinaksak ko siya ng ilang beses gamit ng plastic fork na binigay sa 7-11. Dumanak ang dugo sa loob ng elevator at nagtitilian ang ibang pasahero. Ako naman, isang lunatic na humahalakhak na may mantsa ng dugo sa mukha.

Pero hindi ko ginawa yun. Nagpigil ako. Ayokong mamantsahan ang espadrilles ko. Hindi pa naman pwedeng labhan ‘to gaya ng ibang sapatos.

Nagkamali ako sa kanya. Akala ko boobs ang hanap niya, patutuy pala ang gusto niya. Akala ko sapatos ko lang ang kursunada niya, katawan ko rin pala. Akala ko gusto niya lang akong gulpihin, higupin ang lakas ko pala ang nais niya. Humarap na lang ako sa pintuan ng elevator at hinayaan ko na lang na pagnasaan niya ako sa kanyang isip kahit na nakakadama ako ng galit, takot, hilakbot at pandidiri sa ginagawa niya. Buti na nga lang, dumating na ako sa floor ng office namin kaya bumaba na ako. Dun lang ako medyo nakahinga ng maluwag.

Bakit ba ang lakas ng alindog ko sa mga ganitong nilalang? Kaya nga ako tumakas sa asylum para maiwasan sila, pero bakit sinusundan pa rin nila ako? At isa pang masakit dun… HINDI KO SIYA NASINGIL.

1 person likes this post.

Like

Unlike