Moving to San Peydrow

Starting April 4, officially magiging slightly geographically undesirable na ako. Slightly, kasi plano kong mangupahan pa rin dito sa Metro Manila at uwian na lang ako sa San Peydrow every weekends. Hindi ko talaga kakayanin ang uwian on daily basis dahil sa mga sumusunod na kadahilanan:

• Work. Nagtatrabaho ako somewhere in Makati. Ngayon pa nga lang na malapit na ako sa work ay nale-late pa ako ng pasok, ano pa kaya kung nandun na ako sa Laguna. 8:30am ang pasok ko, baka dumating na ako ng uwian dahil sa kakuparan at pagkadami-dami kong ritual bago pumasok. Nag-aalay kasi ako ng dugo ng birheng baka sa altar ni Dakilang Juday every morning para kuminis ang malasutla kong kutis.
• Overtime. Kawawa naman ang musmos kong katawan kung uuwi pa ako pagkatapos ng matinding bugbugan sa trabaho. Ikamamatay ko yata ang less than 5 hours na tulog. Ayokong magmukhang tuyot at magmukhang nagahasa ng labintatlong elepante. Gusto ko pang humaba ang etits… este buhay ko.
• Traffic. Sa kasalukuyan, hindi pa tuluyang ayos ang skyway kaya malamang matinding pagdurusa ang dadanasin ko sa traffic ng South Luzon Expressway during rush hours. Ganun din sa Susana Heights. Instead na mukha akong sariwang bangus kapag papasok, baka magmukhang smoked fish pag dumating na ako sa office.
• Gastos. Bagamat sagana kami sa kayamanan, hindi naman yata makatarungan na gumastos ako sa pamasahe pero at the end the day ay wasted pa rin ako. Kaya mas mabuting gumastos na lang ako sa pag-rent ng room.
• Nightlife. Although, non-existent ang nightlife ko gusto ko pa rin namang magmukhang mahaba pa rin ang etits… este gabi ko. Marami pa rin akong gustong gawin kahit gabi na, gaya ng magliliwaliw sa mall, manood ng sine at paminsan-minsang social life. Saka paano na lang career ko sa pagsho-sholbam. Hindi naman yata pwedeng mag-sholbam ako during lunchbreak.
• Jebs. Paano na lang kung biglang sumpungin ang tiyan ko? O kaya atakihin ako ng LBM sa byahe? Kawawa naman ang kahihiyan ko – kung meron man – at lalong-lalo na ang mga pasahero ng aircon bus di ba? Hindi ko naman yata kayang magpakabayani at singhutin lahat ng baho ng kulob na tae ko sa byahe. More or less than 1 hour na pagdurusa yun para sa lahat kung sakali.

May nakita na rin naman akong mga room na pwede kong tuluyan. Kung papalarin nga, baka maging housemate pa kami ni Poyt. Pero kung wala, ano ba namang piliin ko ang isang humble life at mamuhay sa nomad lifestyle. Papayagan niyo naman siguro akong patuluyin sa mga tahanan niyo at makiligo sa banyo niyo di ba? Don’t worry, di ko lalagyan ng kaong ang mga tiles at sahig ng inyong banyo.

Medyo nakaka-stress nga ang paglilipat ng bahay. Ang pag-eempake, gastos at kung anu-ano pa. Nakakalungkot din kasi dahil marami kaming mami-miss sa iiwanan naming lugar. Masyado kasing puno ng pagmamahalan at prosperity ang lugar na lilipatan namin, hindi kagaya dito sa Pasay na puno ng kahalayan, kagaguhan at kaguluhan. Pero it’s for our own good naman kaya masaya na rin ako.

Punong-puno ng love and prosperity ang lilipatan namin

—————————

Nalungkot ako kasi nawalay na sa amin si Cilantro, yung isa sa aming herbal puppies. Ipinamigay na namin siya. Hindi naman talaga siya ang dapat na ipapamigay namin, kaso napilitan kaming siya ang ibigay kasi siya lang ang pinakamailap sa natitirang tatlong herbal puppies. Ang mas nakakalungkot pa dun, nu’ng last day niya sa amin at kasama namin siya nang pumunta kami sa bahay na lilipatan namin doon pa siya naging maamo at malambing sa amin. Nagtatae pa nga siya nu’ng araw na yun, kayo halos malusaw ang lungs ko sa sasakyan nung jumebs siya habang nasa byahe kami. Nakaka-miss tuloy siya.

Natutunaw talaga ang puso ko kapag nakikita ko ang picture nito ni Cilantro

Ang masakit pa dun, wala pa ring permanenteng tirahan si Cilantro dahil ang balita ko ay pinagpapasa-pasahan daw siya sa iba’t ibang amo. Sana ibalik na lang siya sa amin kung hindi lang din pala sila interesadong alagaan siya. Magagamot pa naman ang diarrhea niya eh.

3 people like this post.

Like

Unlike