Working the Way to Stardom

It’s time to try
Defying gravity
I think I’ll try
Defying gravity

Iniisip ko tuwing tinatahak ko ang aking biyaheng pauwing San Pedro kung tama ba talaga ‘tong ginagawa kong kagaguhan ko ngayon. Tama bang pagurin ko ang sarili ko para sa bago kong pinagkakaabalahan ko ngayon? Ano na kaya ang nangyayari kay Mutya?

Kung hindi niyo kasi natatanong, nag-enroll ako para sa basic acting workshop somewhere sa Ortigas. Hindi ko rin alam kung bakit. Hindi ko alam kung aling engkanto ang sumapi sa akin at nagising ako isang araw na gusto kong gawin ito. Hindi rin naman ako nakahithit ng tinustang kupal ng bilasang palaka para maisipang gawin ito. Basta bigla ko na lang naisipang mag-enroll.

Napakaarteng nilalang na ako, walanghiya at self-proclaimed celebrity na ako, bakit kailangan ko pang gawin ito?

Hindi sapat na walanghiyang tao na ako, dapat kumapal din naman ang mukha ko. Saka ano silbi ng pag-iinarte ko kung ako at iilang tao lang naman ang nakakakita, di ba? I need to step up at matutong kapalan ang aking face. Wala kasi akong patutunguhan kung hiya at kaba lang ang papairalin ko habang buhay.

Ang tanda ko na, bakit ko pa gagawin ito?

Duh?! Adult beginners’ acting workshop naman ang kinuha ko at hindi naman yung kiddie. Ano ako? Guardian ng mga bata? Hindi lang naman ang mga bata ang pwedeng mangarap at maging performer. Kung hindi ko pa ito gagawin ngayon, baka tumanda at mamatay na lang ako na bitter ocampo forever and ever gotesco. 27 years old (turning 28) is not that old, unless, aso ako.

Taga-San Pedro ka, tandaan mo.

Eh ano naman? Minsan ko lang namang gawin ito sa tanang buhay ko. Hindi ko nga pinroblema kagad yan nang nag-enroll ako. Sabi ko na lang sa sarili ko, “Saka ko na problemahin yan kapag nagwoworkshop na ako.” Ano ba naman ang 6 weeks na workshop?! Oo nakakapagod lalo’t may day job din naman ako. Pero kapag gusto mo ang isang bagay, meron talagang kailangang i-sacrifice kahit papaano. Non-existent night at sex life lang naman ang sina-sacrifice ko… at masarap na luto ng nanay ko.

Dalawang linggo pa lang akong nagwo-workshop pero unti-unti kong nararamdaman ang pagbabago ko. Alam niyo yun, parang nawawala na ang libog ko… ay, no. I mean, mas nagiging comfortable na ako sa pagkatao ko.  Hindi pa masyadong obvious, pero nararamdaman ko na. We will get there.

Hindi ko nga nakuha ang desired role ko para sa recital namin sa May 28 and 29. Marami kasing magagaling na actors sa klase namin. Pero ok lang, kahit nga gumanap pa akong tuod o poste. Basta titiyakin kong ako ang pinakamagaling na tuod sa entablado. Kung hindi niyo ako napansin sa stage, ibig sabihin effective ang role ko bilang poste.

Tama ba itong ginagawa ko? Iyan ang hindi ko alam at wala akong pakialam. Ang mahalaga lang naman sa akin ay masaya at gusto ko ang ginagawa ko. Kahit sabihin pang hindi ako magaling,kaliwa lahat ng extremities ko at mabaho ang utot ko, ok lang. Kahit nga mag-acting workshop pa ako kasama ng mga preschoolers ng sampung libong beses ay gagawin ko para lang matuto at marating ang aking mga pangarap.

Pagkatapos ng acting workshop, driving lessons naman ang kukunin ko. Bike lessons… hahayaan ko ang soulmate ko ang magturo sa akin nyan.

Be the first to like.

Like

Unlike

Surviving February

Kung akala niyo ay namatay na ako dahil sa bitterness noong Araw ng mga Puso, nagkakamali kayo. Buhay na buhay pa ako. I am proud to say that I survived Valentine’s Day. Hindi ko rin ipinagdiwang ang Singles’ Awareness Day (SAD) dahil para sa mga bitter lang yun—acronym pa lang bitter na bitter na. Wala rin akong date o anuman, basta “nairaos” ko lang ang balentayms na walang kamalay-malay. At hindi yun through wet dreams, wag kayong maduming mag-isip.

Patapos na ang February at heto nadadama ko na ang summer. Heto ang panahon ng pagpapapayat at pagpapatikas ng katawan na pang-show off sa mga beach. Heto ang panahon ng pagpapakita ng mga pusod at ang panahong maisusuot ko na ulit ang espadrilles ko (bawal kasi mabasa ang espadrilles). At ang panahong mahigit isang libong beses mababasa sa twitter at facebook status ang mga salitang “ANG INIT!!!” Magreklamo kayo sa araw at huwag sa mga social networks!

Pero para sa akin, gagawin kong productive ang summer ko. No, hindi yung dadagdagan ko ang sipag ko sa trabaho. Gusto ko pang humaba ang buhay ko. Ayaw ko pang mapuksa sa stress. Gusto ko yung something life-changing.

MAGIGING WHOLESOME NA AKO AT PAPASOK AKO SA SEMINARYO.

Joke.

Pero seryoso, gusto kong gumawa o matuto ng something new. Or at least yung ikaliligaya ko, aside sa mga palad ko. Ano sa palagay niyo ang dapat kong gawin?

Audition sa Pinoy Big Brother? Mangyayari lang yan kung magkaroon ako ng 100 unique comments sa post kong ‘to before March 3. Which is malabong mangyari.

1 person likes this post.

Like

Unlike

Changes

Kita mo nga naman ang bilis ng panahon. 2011 na pala. Parang kahapon lang ay yesterday, pero ngayon ay today na. Shocks! Halos isang buwan din akong di nakapagblog. Binigyan ko kasi ng palugit ang mga gadget gods para ibigay ang mga hinihingi ko, kaso wala. Ang kakapal ng mga mukha nila, hindi naman pala ibibigay ang mga nais ko pagkatapos kong i-plug ang mga brand nila dito sa blog ko. Kahit man lang sana key chain o button pin, WALA! Hmp.

Pero dahil bagong taon na, ang dami na ring nagbabago. Heto nga lang pagpasok ng taon, kapuna-puna ang bagsik ng climate change. Kahit naliligayahan akong kinikiskis ang aking utong sa kama at ilang beses akong tinitigasan sa madaling araw dahil sa tindi ng lamig, hindi naman ako mapalagay sa mga nakikita ko sa news. Bukod sa may teleserye na naman si Aljur, nababahala ako sa pagbabaha sa ating bansa at sa iba’t ibang panig ng mundo. Pati mga bansang di normally binabaha ay binabaha na rin.

Sisimulan ko na rin siguro ang aking non-existent showbiz career lalo’t target ko ang mapasama sa Cosmo bachelors this year. Kung kailangan kong magbuhat ng 10-wheeler truck upang tumigas ang maskels ko, lumamon ng adobe para magkaroon ng washboard abs at isuka ang mga lamanloob ko para lang lumabas ang cuts ko, gagawin ko para maging cosmo bachelor ako. Kung di ko naman magagawa yan, dadaanin ko na lang sa kapangyarihan ng aking pera, alindog at kindat.

Kaya kung close kayo kina Tita Charo, Tita Wilma, Tito Boy, Tita Annabelle o may kakilala kayong mga talent managers, paki-reco na lang ako. Kasi kahit mga buhok ko sa kili-kili ay kaya kong paartehin. ‘Coz I believe, kayang baguhin ng aking nakakatakam na katawan ang klima ng mundo.

I thank you, bow!

2 people like this post.

Like

Unlike