Gabi pa lang ng maramdaman kong sumasakit ang aking hinlalaki sa paa. May nipper at mga pusher naman kami kaya sinikap kong tanggalin yung mga dry skin na nakapaligid sa kuko ko. Akala ko kasi humahadlang lang yung mga dry skin na yun sa matiwasay na pagtubo ng aking mga kuko kaya sumasakit. Aba, eh wala na yung dry skin pero masakit pa rin. Napansin kong masyado ng malalalim ang gabi, ayoko pa man ding mapuyat lalo’t magpoporno pa ako, kaya minabuti ko na lang itigil ang ginagawa ko. Inisip ko na lang na baka mawala din naman ito sa paggising ko.
Nanaginip na at nagising na lahat-lahat pero nandun pa rin yung sakit ng hinlalaki ko. “Ingrown na ‘to”, sa isip-isip ko. Kaya kuha ulit ng nipper at pusher at patuloy kong sinaliksik kung bakit ba ako pinaparusahan ng paa ko.
Napansin ng mommy na binubungkal ko yung daliri ko kaya tinanong niya ako, “Bakit? Sumasakit ba?”
“Opo”, tugon ko na may halong kaba at takot na pumapalibot sa aking isip.
“Akin na.”, sabay kuha ng mga paraphernalia sa mga kamay ko.
“Nakupu, heto na!”, sabi ng natataranta kong isip. Parang gusto kong tumakbo papuntang expressway para matakasan ang nakabantang sakit na mararanasan ko.
Master na ng mommy ko ang mga ganitong situation. Marami na rin kasi siyang natanggalan ng ingrown sa tanang buhay niya. Tinanggal niya muna ang mga natitirang dry skin ng affected na daliri hanggang sa umabot siya sa kaibuturan ng aking mga kuko.
Tumutulo na ang malamig kong pawis sa aking napakagwapong mukha. Humihigpit ang hawak ko sa armrest ng kinauupuan ko. Nagngingitngit na ang aking mga ngipin. Nanawagan na ako kina Gat Jose Rizal, Andres Bonifacio, Pio del Pilar at Bayani Casimiro pero parang wala silang telepathy kaya di nila ako nadidinig. Gusto ko na ring tawagan si Noynoy Aquino at si Barrack Obama baka matulungan nila ako. Gusto ko na ring umigtad at lumuha sa sakit, pero pati mga luha ko umuurong na rin katulad ng mga bayag ko. Parang mamamatay na ako.
Hanggang “ooh” “aaah” at “aray” lang ang kaya kong isigaw in real life. Pero kung ita-translate yun:
“PUTANGINA! AYOKO NA! NAGSISISI NA AKO. HINDI NA AKO MAGPOPORNO SA KALALIMAN NG GABI. HINDI KO NA PAGNANASAAN SI SASHA GREY. HINDI KO NA PAGLALARUAN ANG PATOTOY KO! MAGBABAGONG BUHAY NA AKO. HINDI NA AKO MAGIGING MAHALAY. MAGIGING WHOLESOME NA AKO. HINDI KO NA LALAITIN SINA ALJUR, JOBERT, MAHAL AT AURING. MAMIMIGAY NA AKO NG PERA SA MGA PULUBI. SASALI NA AKO SA MGA CHARITY FOUNDATIONS. HINDI NA AKO AAPAK SA DAMUHANG MAY ‘KEEP OFF THE GRASS’ SIGN. HINDI NA AKO MAGMUMURA. PUTANGINA! PUTANGINA! AYOKO NA!”
Please pardon my French.
Natapos na. Nakuha na ni mommy ang ingrown. Nagmistula akong patotoy na nanlambot pagkatapos ng matinding sex. Malamig ang pawis na lumalabas sa aking mga balat. Nararamdaman ko ring nanginginig ang mga taba at laman ng aking katawan. Parang nilalagnat pa nga ako afterwards. Hindi ko akalaing ganun pala kasakit tanggalan ng ingrown, lalo’t hindi naman ginamitan ng anesthesia ang daliri ko. Eversince naman kasi hindi ko naranasan ang magkaroon ng ingrown. Ngayong nalaman ko na masakit pala talaga. The word “masakit” is an understatement. Ayoko na maranasan pa yun ulit. It’s a near death experience, pramis!
Nagka-ingrown na ba kayo?
July 3, 2010
Like









