Status Report

Kung nagtataka kayo kung bakit madalang ang post ko ngayon, busy lang talaga ako. Alam niyo naman ang buhay-showbiz. Hindi pala ganun kadali lalo’t kailangan ko pa ring maghanapbuhay. Workshop pa lang ito ha, ano pa kaya kung actual na?

Kadalasan nga tulog-artista na ako lalo’t San Pedro pa ang inuuwian ko. Alam niyo yung tulog-artista, yung tipong limang oras na lang ang tulog pero naka-pose pa rin kahit nakahiga sa kama? Ganun yun. 15 minutes na nga lang natitira sa akin kapag weekdays. Tapos, sa loob pa ng 15 minutes na iyon kasama na doon ang pagsha-shower at pagjaja… jumping jack sa loob ng banyo. Ganun ako ka-health conscious.

Oh well papel, kaya lang naman ako napa-post ngayon para mag-solicit ng regalo sa inyo dahil… bukas na ang birthday ko (as of writing time). Kung reregaluhan niyo ako ng Macbook Pro, Nexus S, o iPhone 4, huwag na kayong mag-atubili. Pero kung sadyang mapilit kayo, malugod ko namang tatanggapin. Hindi naman ako mapilit na tao, kayo lang naman ang sadyang nagpupumilit. Kaya kung gusto niyo akong regaluhan, dapat paggising ko na sa tapat na ng pintuan ko ang regalo niyo.

Bukod dun, gusto ko rin kayong imbitahan na panoorin ang aming recital na gaganapin sa OnStage Greenbelt sa huling weekend nitong May. Maigsi lang ang “screen time” ko pero nota-ble naman. Kaya kung interesado kayo, kontakin niyo lang ako. Hindi kayo magsisisi kasi magagaling naman kami… sa entablado.

Ngayon pa lang, nagpapasalamat na ako sa mga babati, bumabati at nagbabati. Salamat sa bati, pero kung anuman ang kumatas dyan, sa inyo na lang yan. Marami din ako nyan.

1 person likes this post.

Like

Unlike

Working the Way to Stardom

It’s time to try
Defying gravity
I think I’ll try
Defying gravity

Iniisip ko tuwing tinatahak ko ang aking biyaheng pauwing San Pedro kung tama ba talaga ‘tong ginagawa kong kagaguhan ko ngayon. Tama bang pagurin ko ang sarili ko para sa bago kong pinagkakaabalahan ko ngayon? Ano na kaya ang nangyayari kay Mutya?

Kung hindi niyo kasi natatanong, nag-enroll ako para sa basic acting workshop somewhere sa Ortigas. Hindi ko rin alam kung bakit. Hindi ko alam kung aling engkanto ang sumapi sa akin at nagising ako isang araw na gusto kong gawin ito. Hindi rin naman ako nakahithit ng tinustang kupal ng bilasang palaka para maisipang gawin ito. Basta bigla ko na lang naisipang mag-enroll.

Napakaarteng nilalang na ako, walanghiya at self-proclaimed celebrity na ako, bakit kailangan ko pang gawin ito?

Hindi sapat na walanghiyang tao na ako, dapat kumapal din naman ang mukha ko. Saka ano silbi ng pag-iinarte ko kung ako at iilang tao lang naman ang nakakakita, di ba? I need to step up at matutong kapalan ang aking face. Wala kasi akong patutunguhan kung hiya at kaba lang ang papairalin ko habang buhay.

Ang tanda ko na, bakit ko pa gagawin ito?

Duh?! Adult beginners’ acting workshop naman ang kinuha ko at hindi naman yung kiddie. Ano ako? Guardian ng mga bata? Hindi lang naman ang mga bata ang pwedeng mangarap at maging performer. Kung hindi ko pa ito gagawin ngayon, baka tumanda at mamatay na lang ako na bitter ocampo forever and ever gotesco. 27 years old (turning 28) is not that old, unless, aso ako.

Taga-San Pedro ka, tandaan mo.

Eh ano naman? Minsan ko lang namang gawin ito sa tanang buhay ko. Hindi ko nga pinroblema kagad yan nang nag-enroll ako. Sabi ko na lang sa sarili ko, “Saka ko na problemahin yan kapag nagwoworkshop na ako.” Ano ba naman ang 6 weeks na workshop?! Oo nakakapagod lalo’t may day job din naman ako. Pero kapag gusto mo ang isang bagay, meron talagang kailangang i-sacrifice kahit papaano. Non-existent night at sex life lang naman ang sina-sacrifice ko… at masarap na luto ng nanay ko.

Dalawang linggo pa lang akong nagwo-workshop pero unti-unti kong nararamdaman ang pagbabago ko. Alam niyo yun, parang nawawala na ang libog ko… ay, no. I mean, mas nagiging comfortable na ako sa pagkatao ko.  Hindi pa masyadong obvious, pero nararamdaman ko na. We will get there.

Hindi ko nga nakuha ang desired role ko para sa recital namin sa May 28 and 29. Marami kasing magagaling na actors sa klase namin. Pero ok lang, kahit nga gumanap pa akong tuod o poste. Basta titiyakin kong ako ang pinakamagaling na tuod sa entablado. Kung hindi niyo ako napansin sa stage, ibig sabihin effective ang role ko bilang poste.

Tama ba itong ginagawa ko? Iyan ang hindi ko alam at wala akong pakialam. Ang mahalaga lang naman sa akin ay masaya at gusto ko ang ginagawa ko. Kahit sabihin pang hindi ako magaling,kaliwa lahat ng extremities ko at mabaho ang utot ko, ok lang. Kahit nga mag-acting workshop pa ako kasama ng mga preschoolers ng sampung libong beses ay gagawin ko para lang matuto at marating ang aking mga pangarap.

Pagkatapos ng acting workshop, driving lessons naman ang kukunin ko. Bike lessons… hahayaan ko ang soulmate ko ang magturo sa akin nyan.

Be the first to like.

Like

Unlike

Audition

So, nag-aaspire ka maging artista, lumabas sa TV, magkaroon ng role sa mga walang kakwenta-kwentang teleserye (except Mara Clara), at sumikat na higit pa sa sinag ng araw. Hindi ka nag-iisa. Dahil libo-libo kung hindi man milyon ang gustong lumabas sa TV para sumikat. Kaya ngayon, sinubukan mong mag-audition at nagulat ka sa sandamakmak na nilalang na nakapila para lang mahagingan ng camera. Ano ngayon ang gagawin mo?

Pumila ng maaga. Ideally, madaling araw pumila. Kahit pa siguro mamuta-muta pa at namumutawi pa ang panis na laway sa gilid ng labi, pumila nang maaga. Kung pwedeng isang buwan bago ang mismong audition date ay pumila na. Iwasang magpatanghali ng dating dahil kapag hapon na dumating, huwag umasang makakauwi ng maaga. Magdala ng tent, sofa at kama.

Maghanap ng kasama. Mahihirapan kang mag-survive sa pila kung walang kasama. Bakit? Paano kung naiihi ka? Naje-jebs? Tinigasan ka? May aso sa kanto? Dumating si Godzilla? Pwede namang tiisin ang ihi at jebs, ano ba naman ang magkaroon ng sakit sa bato at mabulok ang jebs sa loob ng bituka di ba? What I mean is, kailangan mo ng kasama para bantayan ang pwesto mo sa pila at ganun din para sa kanya.

Magbaon. Mas mainam magbaon para in case na di makaalis sa pila, pwedeng kumain in place. Pinakamahalagang baunin ang tubig. Lalo na kung sa di inaasahang sa ilalim ng araw ang mahabang pila na kinaluluklukan niyo. Make-up kit (kung babae o lalakeng nagdadalaga  kayo) para sa pagre-retouch at kung pwedeng magbaon ng portable banyo, magdala na para makapag-freshen up bago sumalang sa camera. Pwede ring magsuot na ng adult diapers para kahit magwiwi or magpoopoo in place na lang. Malakas makahatak sa mga agents ang halimuyak ng ihi at jebs.

Patience. Maraming pwedeng mangyari habang nakapila. Kung majuba kang dumating pumila, malamang may abs ka na kapag sumalang ka na sa harap ng camera. Ganun katagal ang pila sa mga malawakang audition. Maghintay lang at huwag daanin sa init ng ulo. Hindi lang ikaw ang may pangarap. Walang mangyayari kung dadaanin sa init ng ulo lalo kung wala ring kasiguruhan na makukuha ka.

Patience is a virtue kahit pa tumanda ka na sa kakahintay.

Pero ang pinakamahalaga ay ang positive thinking. Hindi mahalaga kung makuha o hindi. Ang pagsali sa malawakang audition ay katulad ng pagtaya sa lotto; swertehan lang. Enjoyin lang ang moment ng pagiging isang haggard hopeful, minsan lang naman yan. Enjoyin ang pila, ang init ng araw, ang lagkit ng balat, ang nanggigitatang pakiramdam, ang gutom, ang uhaw, ang pagtiis sa ihi, ang desperasyon at kaguluhan ng ibang tao. In other words, mag-enjoy sa pagdurusa ng iba.

3 people like this post.

Like

Unlike