Ready to Love

Habang nagmo-moment ako sa saliw ng Imma Be sa loob ng bus na tinatahak ang byaheng pauwi, sumagi sa isip ko, “Kaya ka di nagkaka-syota kasi masyado mong nililimitahan ang sarili mo”. Masyado ko na kasing nililimitahan ang mga kilos at mga lugar na pinupuntahan ko, idagdag pa dyan ang pagiging pihikan ko. Bente syete na ako, kailangan ko na ng lovelife!

Dahil gusto ko ng lovelife, dapat malaman din nila kung sino at ano ba magagawa nila kay Billycoy, di po ba?

• Ang magiging syota ko, dapat kayang pagpasensyahan ang kasungitan ko at mga mood swings ko.
• Kailangang napagsasabihan niya ako kapag di ko napipigilan ang mga daliri ko na mangulangot.
• Maipadama sana niya sa akin na may bukas pa para mapabagal ko naman ang aking pagkain.
• Mapakalma niya ang aking nagngangalit na damdamin laban kina Aljur at iba pang nakakabwisit na artista sa TV.
• Mapagbigyan niya rin sana paminsan-minsan ang mga kaartehan ko sa buhay.
• Samahan niya rin ako kapag nanonood ng sine saka porno.
• Maparanas niya sa akin ang maraming bagay, paglalakbay, masarap na pagkain… at ang langit.
• Matiis niya ang malamyos kong tinig kapag kumakanta ako out of nowhere.
• Ma-satisfy niya ang libog ko.
• Ma-tolerate o di kaya’y sasakyan niya ang kababuyan at kahalayan ko.
• I-harass o reypin niya ako sa mga panahong nangangailangan.
• Hindi siya masusuka o ikakahiya ako kapag gumigiling ako sa mga senswal na tugtugin.
• Ma-satisfy niya ang libog ko.
• Yayakapin niya ako at pupupugin ng halik kahit hindi ako sanay sa mga ganung bagay.
• Tuturuan niya akong mag-bike at iba pang kaalaman sa buhay.
• Mauunawaan niyang hindi ko siya maihahatid pauwi parati dahil malayo din ang inuuwian ko.
• Ma-satisfy niya ang libog ko.
• Hindi niya ako pipiliting kumain ng Sinigang na Isda sa Miso.
• Titiisin niya ang corny jokes ko.
• Napapatawa at nare-relieve niya ang stress ko… kahit hindi through sex.
• Tatawagan o ite-text ako sa cellphone para kamustahin at awayin.
• Higit sa lahat, mamahalin niya ako… at masa-satisfy niya ang libog ko.

Like what I keep on saying, hindi naman ako nagmamadali. Pero sana, meron na this year. Kung wala naman ngayong taon, pwede namang iiyak na lang o kaya mag-emotional gaming sa facebook. Kung hindi naman talaga pwede, maghahanap na lang ako ng cougar na kasing yaman ni Aling Dionesia para naman madagdagan pa ang yaman ko, di ba?

2 people like this post.

Like

Unlike

Fly Me

Maraming nakakaalam na hindi pa ako nakakaranas na lumipad.

MALAMANG!

Hindi naman kaya ako ibon, pero may bird ako. Pero hindi naman ako kayang liparin ng bird ko, kaya lang akong dalhin nu’n sa rurok ng  kaligayahan. Hindi ko rin naman kalahi ang mga Mulawin o yung mga nahahati ang katawan ko para lumipad tuwing gabi.

Hindi pa ako nakakasakay ng eroplano.

Kaya naman nang makita ko itong contest sa Facebook naisipan kong sumali. Why not? Ang natatanging experience ko lang naman na pagsakay ng eroplano ay noong kinder pa ako nu’ng mag-field trip kami sa PAL. Eh hindi rin naman lumipad yung eroplano, so wala rin. Nu’ng 2008, muntikan din akong magkaroon ng business trip sa Cebu. Kaso, dahil sa sabrang excitement, napurnada tuloy. Hayun, virgin pa talaga ako sa pagsakay ng LUMILIPAD na eroplano.

Sana nga palarin ako, kahit runner up lang o kaya kahit sabit lang. Kahit nga wala ako sa economy class ng eroplano, kahit sa estribo lang masaya na ako. O sige, kahit sa buntot na lang ako. Kahit nga hindi na hanggang Boracay ang lipad. Baka nga tumambling na ako sa tuwa kahit mula airport hanggang Makati (o sige Ortigas na para naman malayu-layo) lang ang lipad masabi lang na nakasakay na ako ng eroplano.

Kaya please naman Seair, paliparin niyo na ako. Kahit huwag niyo na akong patulugin sa mga kumportableng kwarto ng Microtel papayag na ako basta makalipad lang ako. Kahit lumapag lang sa airport tapos balik ng Maynila, sapat na yun para sa akin.

Oo, pathetic ako. Pero kung ikakaloob niyo sa akin ‘to, pinaligaya niyo na rin ang kalahati ng buhay ko.

P.S. Pwede niyo rin akong gamiting talent sa mga print ads at TVC niyo.

Be the first to like.

Like

Unlike

A Taste of Sand

Sa wakas, nakatikim na rin ako ng buhangin! Hindi gamit ng aking bunganga ha, kundi gamit ng aking paa. May tastebuds kasi ang mga paa ko kasi ipinaglihi ako sa langaw. Bagamat di na summer nang makatikim ako ng buhangin at tubig-alat, ok lang naman kasi di masyadong natusta ang aking balat. Mamula-mulang brown lang naman ang kulay ko ngayon, o yung kulay ko lang kapag lasing—saka effective yung sunblock na nabibili in sachet sa SM, pramis.

Hindi nga rin nawala ang love handles ko at medyo nahihiya pa ang apat at kalahating abs ko. Guguhitan ko na nga lang sana ng pentel pen o kaya papahiran ng makeup ang tyan ko para masabing may abs ako, kaso masyado na akong atat na mag-beach. Pero dahil off-peak season, walang mga naggagandahang dilag sa beach. Lahat ng mangilang-ngilang babaeng nandun ay mga bilasang hitad.

Nag-kayak pa nga kami. First time kong mag-kayak kaya naman kinarir ko ng husto ang pagsagwan. Nu’ng una masaya, mabilis pa ang takbo namin. Aba’y nu’ng naglaon na, bumabagal na kami. Nakakapagod din pala ang pagsagwan. Lalo ang style pa ng pagsagwan namin ay yung Artistang Sagwan. Yung style ng pagsagwan na magandang pang photo op, yung talagang mega-taas ng mga kamay kapag nasa taas ang sagwan bago ito tumama sa tubig. Kaya hayun, sumakit katawan ng kapartner ko sa kayak. Ako hindi. Ako ang nakaisip ng artistang sagwan eh.

Ganyan ang suot ng mga ayaw mangitim sa pagkayak

Pero kulang ang overnight na outing. Kung pwede lang sanang araw-araw ang bakasyon, why not?

Be the first to like.

Like

Unlike