Independence…

Mahigit isang buwan mula ngayon ay lilipat na kami sa wonderful world of San Pedro, Laguna. Tatawirin namin ang ilang ilog at tatahakin ang isang mahabang landas patungo sa bago naming tirahan.

Well, hindi naman ganun kalayo talaga ang San Pedro. Matinding pakikipagsapalaran lang naman sa traffic ng SLEX ang sasagupain ko araw-araw kung du’n ako manunuluyan. Kaya naman, I decided na mangupahan na lang dito pa rin sa Pasay (or Makati) para malapit pa rin ako sa office. Kung magmumula pa kasi ako sa San Pedro, baka after lunch na ako makarating sa office dahil sa tindi ng lintik na traffic at kabagalan ng morning rituals ko.

At dahil decided na nga akong mangupahan na lang at mapalayo sa mga parents ko during workweek, heto ako ngayon nagmo-moment sa harap ng computer. Sa loob ng 26 years at bilang solong heredero ng aking mga magulang, ngayon pa lang ako mapapalayo ng tuluyan sa kanila. Kahit gaano pala kagusto ng isang anak na maging independent, hindi rin pala ganun kadali ang mapalayo sa magulang.

Marami din akong mami-miss na mga gawain. Mami-miss ko kapag darating ako ng bahay magtatanong kagad ako kay mommy ng “Mi, ano’ng ulam?”  Mami-miss ko ang kakulitan ng tatay ko kapag medyo napaparami ng inom ng beer pati yung hindi niya pagkabisado sa mga artista. Hahanapin ko rin yung pagbati sa akin nina Olympus at Leica kapag dumadating ako. And the list goes on…

Mahirap yata talaga ang maging independent sa umpisa. Pero kakayanin ko ‘to. Mararanasan ko na rin ang matulog ng hubo’t hubad at walang pupuna kung may mga tyanak sa pader sa kwarto ko.

Sa mga namumuhay mag-isa at malayo sa mga piling nila, tips naman dyan?

1 person likes this post.

Like

Unlike

Late… Oh No!

Nitong mga nakaraang araw napapadalas ang late ko dito sa office. Hindi ko nga mawari kung bakit nagiging madalas itong tardiness ko. Kahit anong pagmamadali ko, talagang kung anong invisible na hadlang ang nagpapa-late sa akin.

Maling Akala

Last week, Monday, yung day na may transport strike. The night before pa lang talagang naka-mindset na sa akin na gigising at papasok ako ng maaga dahil ina-anticipate ko na nga yung strike. Natulog na nga rin ako ng maaga-aga para sa aking gwapo rest para glowing din ako sa pagpasok sa office.

Kinaumagahan. Aba! Nagising nga ako ng maaga. Nakapag-almusal na rin ako ng mabigat saka nakaligo. May oras pa nga ako para mag-breakdance sa saliw ng tugtuging “Boom Boom Pow”. Nakabihis na rin ako at ready na talagang mag-commute sa office. Laking gulat ko na lang nang idilat ko ang mata ko. Regal shockers!!! Panaginip lang pala ang lahat. Tapos, 8am  na at 8:30am ang aking pasok sa opisina. Talaga namang diretso kagad ako sa banyo para maligo. Kung tanggap lang sana sa opisina na pumasok ako na amoy lungad at nakapambahay lang, gagawin ko na talaga.

Tapos, ang ulan naki-jamming pa sa transport strike, tapos todo-effort pa sa buhos. Kilala pa man din ang workplace ko sa Makati na talagang binabaha kahit isang balde lang ang ibuhos ng langit. Kaya naman combo ng todo-todo ang tadhana para ma-late ako. Buti na lang, medyo pinalad ako na makasakay ako kagad ng jeep papuntang office. Or else, baka nag-cartwheel ako papasok ng office at super late na.

Anak ng Gulay

Hetong nagdaang Monday lang, nagising ako ng maaga at hindi na panaginip yun. Nakapag-almusal na rin ng masarap na chicken noodles with egg. Nagmadali na rin akong maligo at sa mga morning rituals ko – hands solo not included. Tama lang ang oras ng pag-alis ko sa bahay para di ako ma-late sa office.

Sumakay na ako sa jeep at ipinasak ko na earphones ng aking MP3 player sa aking tengang sexy. Kampante na akong makakapasok ng maaga for the first time after a month. Bigla ba namang huminto sa may kanto namin ang jeep na sinasakyan. “Oh syet! But why?” May parada ng mga preschoolers para sa Araw ng Gulay yata yun. Akala ko nga mga dalawa o tatlong sets lang ng preschoolers ang pumarada sa harap namin. Walo hanggang sampung sets na may tig-50 na pupils ang dumaan. Anak ng tinapang pinahiran ng mantikilyang kinalburong binakol! Minsan na nga lang ako pumasok ng maaga ganito pa ang nangyari.

Talagang malapit na akong mawalan ng pasensya. Gusto kong ipasak sa lalamunan ng mga bata yung mga gulay na suot-suot nila. Tapos, hahanapin ko kung sinuman ang lintek na organizer na nakaisip na magkaroon ng parade during rush hour at ipulupot sa leeg niya ang chord ng aking earphone hanggang sa mabulunan siya sa baho ng hininga niya. Buti na lang nakapagpigil ako. Naisip ko kasi baka lalo akong ma-late kapag ginawa ko iyon saka mahal nga pala ang earphone ko.

Hindi naman siguro ako ganyan maglakad papuntang work para ma-late

I swear, ginagawa ko na lahat ng makakaya ko para makapasok ng maaga. Tinawagan ko na ang mga santo sa pagpasok ng maaga at nag-e-eggroll na ako papunta sa kama para di na ako ma-late. Kailangan ko pa yatang lumamon ng apoy saka isuko ang aking virginity para di na ako ma-late, ever.

Be the first to like.

Like

Unlike

Time to DeStress

Ngarag (v.) nangyayari ito sa iyo kapag sinusumpa mo na ang lahat ng tao sa mundo.

Tatlong araw na pala akong sunud-sunod na nag-overtime. Dalawa doon umabot pa ako ng midnight. Nasisira na tuloy ng trabaho ko ang masaya kong nightlife sa bahay at pagbisita sa mga malls. Grabe kasi sa demanding ang client namin ngayon. Kung ikukumpara lang sa harassment ang ginagawa niya sa amin, daig ko pa siguro ang ginahasa ng walumpung beses at tapos tinadtad pa ng pinung-pino ang katawan ko.

Isa tuloy sa napalagpas ko ang opening ng Philippine Fashion Week. Kung kailan pa man din ako may pagkakataon sanang manood, hindi pa natuloy. Bwisit na kliyenteng iyan, magbigay ba naman ng deadline na sobrang gipit sa panahon. Gusto ko siyang gilitan sa leeg, patakan yun ng kalamansi, sungalngalan siya ng langka sa bunganga, pasakan ng cactus sa puwet, gilingin hanggang sa kahuli-hulihan niyang molecule at hambalusin siya ng barko sa ulo. Syempre, di ko naman pwedeng gawin yan. Ang pwede ko lang namang gawin ay sumpain siya na tubuan siya ng bayag sa noo na may sakit na elephantiasis.

Wala naman akong magagawa. Client yun at saka sunud-sunuran lang din naman ako sa inuutos sa akin. Kahit pa magngangangawa ako na abot kalakan at lumuha pa ng dugo, kapag sinabi ng boss na gawin ang trabaho, no choice kundi mag-cartwheel papunta sa workstation at gawin yun. Iyak na lang kayang gawin.

Masama pa man din ang epekto ng stress sa katawan. Kaya kailangan parating may panlaban dyan:

• Multivitamins + Minerals
• Proper Diet
• Rest
• Meditation
• Lotion, oil or petroleum jelly
• Kamay o mga daliri
• Tissue
• Video player, computer with internet access or a very vivid imagination
• Porn

Be the first to like.

Like

Unlike